İyi tanıdığınızı zannettiğiniz insanın aslında bambaşka biri olduğunu gördüğünüzde, yaşadığınız hayal kırıklığının tarifi yok.

Başkasını bilmem ama ben kendimi aldatılmış hissediyorum.Aynı zamanda o kadar şaşırıyorum ki bunca zaman gerçek yüzünü nasıl saklayabilmiş diye.Nasıl da farkına varmamışım  diyerek kendime de kızmayı unutmuyorum tabi.

Ev  arkadaşımdan bahsediyorum.Daha doğrusu eski ev arkadaşımdan.Bir yıl boyunca yediğim içtiğim ayrı gitmeyen,gezmeye,eğlenmeye,alışverişe,konserlere kısacası her yere beraber gittiğim,ne zaman bir derdim olsa ilk ona anlattığım insandan.

Aramızda 2 yaş vardı.Büyük olan taraf bendim.Zaman içinde farkediyorsun ki bir yıl bile insanın düşüncelerini çok fazla değiştiriyor,büyüyorsun,olgunlaşıyorsun.Çoğu zaman farkediyordum düşüncelerimizin ne kadar zıt olduğunu ama bişey demiyordum.Çünkü herkesin düşüncesi kendine,saygı duyarım.Sadece zaman zaman akıl veriyordum şöyle şöyle yapsan daha iyi olur diye.Tabi bunu mantıklı sebeplerle açıklıyordum ki o da her zaman benim dediğimi yapıyordu.

Biz bununla çok iyiyiz,sürekli gülüyoruz böyle sevgi pıtırcığı gibi bişeyiz falan.Günlerden bir gün canı çalışmak istedi hatunun.Normalde sorumsuzun önde gidenidir kendisi.(Bunu her zaman yüzüne söylediğimden burada dedikodusunu yapmış olmuyorum canım.)

Neyse efenim bu bi ayakkabı dükkanında satış sorumlusu olarak başladı işe.Ertesi gün ben Tekirdağ'a gittim ailemin yanına 1 haftalığına.

Dipnot:Şehir dışında okuyorsanız ailenizi ister istemez özlüyorsunuz ve okuduğunuz şehirde hiç geçmeyen vakit ailenizin yanındayken öyle bir geçiyor ki şaşırıp kalıyorsunuz.

Günler geçti gitti çabucak.

Benim de mesaj hakkımın son günü.Mesaj attım ev arkadaşıma pazar günü gelicem,daha da mesaj atamıcam haberin olsun diye.Bindim pazar günü otobüse.Akşam 11 de oradaydım.Eve geldim kimse yok.Alla allaa nerde bu kız diyerek mutfağa girdim,girmez olaydım.Tezgahın üstü leş gibi,bulaşıklar birikmiş,içki şişeleri her bir yerde,sigara falan içilip külü tezgaha atılmış ki ev arkadaşım sigara içmezdi genelde.Ben bildiğin çıldırıyorum nolmuş buraya diye.Hayır mesaj hakkım da yok ki arayıp ağzına sıçayım.Söylene söylene mutfaktan çıkıp salona girdim.O da ne!!! Birisi bütün eşyalarını bizim salona yığmış.Battaniyeler,yastık kılıfları,kitaplar,valizler ooooo bizim eve 3. çıkmış haberim yok.Altı üstü 1 hafta yoktum ulan ben!Ben artık iyice kontrolden çıkmışken telefonum çalmaya başladı.Baktım ev arkadaşımın annesi.Niye arıyor ki şimdi bu kadın beni? Saat de 2 olmuş ben bildiğim bütün küfürleri saydırırken.Açmadım.Aradan 1 saat geçti kadın gene arıyor.Bu arada ev arkadaşım ortada yok hala.Telefon da çalıyor.Açtım.O da kızını merak etmiş sabahtan beri ulaşamıyormuş,senin pazar günü dönceğini söylemişti döndün mü dedi.Evdeyim desem kızını sorcak.Kız ortalıkta yok teyzecim kaçmış gitmiş desem kadının yüreğine incek zaten sesi ağlamaklı..Burda burda uyuyo mışıl mışıl desem ya başına bişey geldiyse dışarda? En güzeli yalan söylemek diyerek şehre daha dönmediğimi söyledim.Kapattık telefonu.Yalnız benim içim içimi yiyor.Az önce tonlarca şey saydığım kızı şimdi deli gibi merak ediyorum.Sinanı aramaya karar verdim kalk arayalım dışarda diye.Tam telefonu elime aldım baktım kapı açıldı.Ben tabi hemen çemkirmeye başladım.Sarıldı hemen ben de çok özledim seni diye.Leş gibi içki kokuyor.Aferin hem bu saatte gel hem de sarhoş oooohh ne ala memleket.Anan da seni okuyo bilsin gurbet ellerde,meraklansın,içi içini yesin oralarda.Kızdım biraz falan sonra anlattı işyerinden arkadaşlarıyla dışarda eğlenmişler,annesinin aradığını görmüş bilerek açmamış telefonu dışarda diye,salondaki eşyalar da esranınmış(yakın arkadaşı)yurttan çıkmış da bizim eve koymuş bi süreliğine bıdı bıdı bıdı.Anlattığı şeylerden tek bir noktaya takıldım.Mutfağın hali ne diye sorduğumda, iş yerinden Umut diye bi çocukla gelmişler de bi gece o zamandan kalmış,fırsat bulamamış toplamaya.

1.si sen daha bir haftadır tanıdığın elin oğlunu neden tutup da eve getiriyorsun?

2.si hadi eve getirdin neden gece kalmasına izin veriyorsun?

3.sü hadi kalmasına izin verdin neden onla içki içiyorsun?

Dikkatli ol dedim sadece,başka bir şey demedim o gün.Bu her gece eve üçte dörtte gelmeye başladı,aynı evin içinde kızın yüzünü göremez oldum.Garip garip giyinmeler,10 santim platformlarla dışarda gezmeler falan noluyoooooo arkadaşım?

Gene sustum Allah için bir şey demedim.Sadece gözlemliyorum falan.Bir gece mesaj geldi. ''Bebeyim mesaiye kaldık,Umut'la gelicez.'

Allahtan mesaj hakkım yok.Ya zaten o çocuğa ayar oluorum tutup niye eve getiriyorsun ki.Saat 2buçuk muydu neydi bunlar geldi.Çocuk gelir gelmez duşa girmesin mi! 

1.si burası babanın evi mi gelir gelmez duş falan?

2.si daha benimle tanışmamışsın bu ne yüzsüzlük?

Benim sinirlerim çabucak fırlamaya meyillidir genelde.Benden beklenileceği üzere benim şarteller attı.Suratım beş karış tek kelime etmiyorum.Çıktı sonunda çocuk duştan.Bi de ev arkadaşıma demesin mi 'şekeriğğğmmm saç kurutma makinesi var mıııııııııııığğğğ?' Ay yemin ederim tiksindim var ya sırf ev arkadaşımın hatrına susuyorum ama ağız burun dalıcam son sevideyim artık.İçki almışlar terasta içceklermiş.Sen de gel diye tutturdu ev arkadaşım gelirim birazdan dedim ama gitmeye niyetim yok.Suratım da asık.Çakıyor sinirlendiğimi ama gıkı çıkmıyor ev arkadaşımın.

Facebookta arkadaşla konuştum da biraz yatıştı sinirlerim.Sohbeti bitirdikten sonra dur dedim bakayım napıyoolar,gittim yanlarına.Muhabbet ettik biraz,ben tabi çocuğu inceden inceden iğneleyen cümleler kuruyorum.O da salağa yattı bir şey demedi.Bi de desin! Yerle bir ederdim o hınçla onu.

Ertesi gün aldım ev arkadaşımı karşıma bak bu çocuğu hiç gözüm tutmadı,sağlam pabuç değil bu,hem sevgilisi var hem sana yavşıo,saf görmüş seni belli aklını başına topla falan filan bi sürü nasihat verdim. 

O zaman ben samimiyetimi azaltayım onunla dedi,senin bilceğin iş ama benim gözüm tutmadı dedim tekrardan.Konu orada kapandı.

Ertesi gece gene geç saatte bir mesaj.

'Umutla gelcez bitanem.'

Kimden olduğunu tahmin edersiniz.Daha bu insana ne söylenebilir ki? O günden sonra kestim tamamen muhabbetimi.Zaten iyi yola doğru gitmiyordu.İnsan gibi akıl veriyoruz doğru yolu gösteriyoruz ama yok hanım kızımızın aklı beş karış havada.

Ne hali varsa görsün!

Ben elimden geleni yaptım,içim rahat.

Geriye dönüp baktığımda sadece ortadaki anılara üzülüyorum.Oysa ki bundan 2 3 ay öncesine kadar o anılar benim için ne kadar da değerliydi.

Yazık.

Söyleyebilceğim tek şey bu.