Bazen..

Bazen insan kendini fazlasıyla yalnız hisseder..
Hiç olmadığı kadar kırgın,hiç olmadığı kadar mutsuz,huzursuz.
İçim buruk nedenini bilmiyorum.Belki de üst üste yaşadığım hayal kırıklıklarıdır sebebi.
Eskiden inanırdım her şeyin bir gün düzeleceğine.Ama ne düzelen bir şey var ne de içimde buna dair küçücük bir umut.Sadece git gide büyüyen bir boşluk hissi.İçimde bir yerde tutsak kalmış gibi öylece durup canımı sıkıyor o his.İşin kötüsüyse ben ne yaparsam yapayım gitmiyor..

...

Tam 3 yıldır kopamadığım biri var..
Mesut…
Ne zaman unutmaya kalksam kendini bir şekilde hatırlatan, gelişiyle kalbimin bin beş yüz kaplan gücünde atmasını sağlayan, gidişiyle beni neredeyse hareketsiz bırakacak kadar güçten düşüren biri o..
Unutmayı çok denedim, olmadı. Nesini de sevdim gerizekalının bilmiyorum açıkçası.
Şimdi bi sevgilisi var hem de nerdeyse 2 sene olacak beraberlikleri. Bugünlerde bana mesaj atıp duruyor. Yine aynı şeyi yapıyor, onu unutmamam için elinden geleni ardına koymuyor. Şimdilik ona direnme başarısını gösterdim, ama daha fazla ne kadar dayanırım bilmiyorum çünkü ona karşı zaafım var. İnsanın birine karşı zaafının olması çok kötü bişey. Kesinlikle tavsiye etmiyorum.
Kendimi bazen kapana kısılmış gibi hissediyorum. Sanki etrafımdaki herkes benim o kapandan çıkmak için verdiğim mücadeleyi dışarıdan merakla izliyormuş gibi.
Canım sıkılıyor.
Yenilik yapmak lazım.
Ama ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
Sözün kısası “kafamda deli sorular..”